Działalność edukacyjno-wychowawcza − teoria i praktyka

Projekt rozwojowy własny.
Jednostka realizująca: Katedra Nauk o Wychowaniu
Kierownik projektu: ks. prof. MWSE, dr hab. Jacek Siewiora

W literaturze przedmiotu niejednokrotnie podnosi się problem zmieniającej się rzeczywistości i jej wpływu na proces wychowania dzieci i młodzieży, jak również na przemiany demograficzne i mentalne współczesnych społeczeństw. W kanonie działań praktyków zajmujących się ekonomią, filozofią, psychologią czy pedagogiką ważnym zagadnieniem stała się poprawa jakości życia człowieka. Podjęcie tej istotnej, interdyscyplinarnej problematyki edukacyjno-wychowawczej pozwoli na realizację ważnego zadania, jakim jest diagnoza i ulepszenie procesu edukacji i wychowania zwłaszcza dzieci i młodzieży w Polsce. Realizowane prace badawcze mają na celu skupienie uwagi na problemach współczesnej edukacji i wychowania oraz dyfuzję wiedzy teoretycznej i praktycznej. Zaangażowanie w realizowany projekt specjalistów―praktyków, jak również teoretyków pozwoli na możliwie szczegółowe zgłębienie podjętej problematyki.

Celem projektu jest:
― określenie czynników sprzyjających wyższemu poziomowi jakości życia w aspekcie obiektywnych i subiektywnych jego wymiarów;
― wskazanie okresu życia człowieka najbardziej narażonego na determinujące pozytywne i negatywne czynniki kształtujące rozwój;
― ukazanie dynamiki przemian ustrojowych i ekonomicznych na przestrzeni dziejów;
― podkreślenie praktycznych wymiarów działań edukacyjno-wychowawczych w placówkach oświatowych w ramach obowiązujących przepisów prawa.

Zespół badawczy:

  1. prof. MWSE, dr hab. Jan Rajmund Paśko
  2. dr Ryszard Mysior
  3. dr Bogusław Wójcik
  4. mgr Marta Falińska
  5. mgr Krystyna Tadel